Lege beurzn moakn dulle zinn

01/02/2012
‘Woord vooraf’ uit het Personeelsblad van de provincie, West Site.
 
 
Walen zijn profiteurs, de jongeren betalen voor de ouderen, politici zijn incompetente zakkenvullers, behalve als ze zelf luid genoeg roepen dat de andere dat zijn. Dan hebben ze groot gelijk. Werkgevers en werknemers worden in de besparingsrondes tegen elkaar uitgespeeld. Stakers zijn luiaards, bankiers allemaal dieven. Indignados werkschuw tuig. Grieken, spreekt er niet over. Iedereen is klaar om te oordelen over iedereen, zonder nuance of onderscheid. Groepen verenigen zich gemakkelijk tegen iets, de actiecomités en facebookgroepen zijn zo gevormd.
 
Laat ons met z’n allen maandelijkse medialynchpartijen organiseren en op facebook kiezen wie de eerste kandidaat is. Je kan er ook voor stemmen per SMS. De zwarte schapen zijn overal. De eerste tien stemmers krijgen een reisje naar Syrië cadeau. Een reality-soap kan ook. We moeten alleen nog een grote sponsor vinden voor het programma en dan kijken welke zender het meeste biedt.
 
Heel getalenteerde creatieve mensen in de reclamewereld overtuigen ons dat we nog zo veel meer nodig hebben. Altijd meer, en dáárna word je gelukkig. We zijn ondertussen collectief bang dat we minder zullen hebben en dus nóg ongelukkiger zullen zijn.
 
‘Lege beurzn moakn dulle zinn’. Zolang er genoeg te verdelen valt, of minstens die indruk bestaat, is iedereen relatief rustig. Als dat niet meer het geval is, dan …
 
In West-Europa zijn we er in geslaagd om welvaart en welzijn te brengen voor veel mensen, met de nadruk op welvaart. De volgende trap zou moeten zijn dat we proberen nog meer de nadruk te leggen op wat echt belangrijk is nadat je eten, drinken, een huis, werk, … hebt. Want dat hebben we voor het overgrote gedeelte en dat kunnen we ook in de toekomst houden, als we opnieuw het begrip solidariteit leren zien en uitpuren, gekoppeld aan het begrip van verantwoordelijkheid. Solidariteit met wie die voornoemde zaken niet heeft en er ook om één of andere reden niet kan of moet voor werken. Maar ook verantwoordelijkheid om geen beroep te doen op solidariteit als we voor onszelf kunnen zorgen. Wanneer we daar het juiste evenwicht vinden, geraken we ver over de crisis heen.
 
In 2012 moeten we veel tijd steken, lokaal, provinciaal, regionaal, federaal, internationaal, globaal in een respectvolle dialoog met elkaar in de zoektocht naar de juiste keuzes, radicaal voor solidariteit en verantwoordelijkheid. De complexiteit van de problemen zullen we dan terug vinden in soms complexe oplossingen. Anders wordt het veel geblaat en weinig (zwarte) wol.
 
 
Bart Naeyaert, gedeputeerde voor personeel